Τελικά στο ποτάμι δε δροσίζεσαι μόνο.. μπορείς και να πνιγείς..
Τώρα πια το έμαθα καλά...
And the story goes on and on..
Παρατηρητής των εαυτών μας σαν σε βουβή ταινία..
Κι υπήρχαν κι αυτές οι ατελείωτες σιωπές που τα λένε όλα μέσα σε δευτερόλεπτα..
24/7/365 η σκέψη μου ήσουνα.. είσαι..
Θα ήθελα να μην είχες υπάρξει ποτέ..
Σκληρό το ξέρω..
Μα πέρα για πέρα αληθινό..
Με κοιτάω απο την κλειδαρότρυπα..
Εχω μια νύστα πιο μεγάλη κι απο το μαύρο της νύχτας..
Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω σε ένα παραμύθι..
Αnd the story goes on and on and on..